Koło Łowieckie
"Ryś"
w Łańcucie
Sygnalistyka Łowiecka
Sygnalistyka łowiecka to charatkerystyczne melodie grane na rogu - najczęściej niedużym, blaszanym instrumencie muzycznym rzadziej wykonanym z poroża bawołu.
Dawniej sygnalistyka łowiecka obejmowała przynajmniej sto różnych sygnałów, dzięki którym polowanie z udziałem kilkuset myśliwych, naganiaczy, psiarczyków, innej służby i taborów było w ogóle możliwe do przeprowadzenia.
Do dziś zachowało się w tradycji polowania, wraz z zapisem nutowym, około 60. sygnałów myśliwskich. Faktyczną popularnością cieszy się zaledwie kilkanaście.
Hymn Myśliwski
Darz Bór
Sygnały służące oprawie polowania
i wydarzeń powiązanych
Król Polowania
Pasowanie myśliwego
Apel na łowy
Pobudka
Na posiłek
Powitanie
Pożegnanie
Sygnały pokotu
Bażant na Rozkładzie
Daniel na Rozkładzie
Dzik na Rozkładzie
Jeleń na Rozkładzie
Jenot na Rozkładzie
Kozica na Rozkładzie
Królik na Rozkładzie
Lis na Rozkładzie
Muflon na Rozkładzie
Niedźwiedź na Rozkładzie
Pióro na Rozkładzie
Sarna na Rozkładzie
Wilk lub ryś na Rozkładzie
Zając na Rozkładzie
Sygnały służące komunikacji
podczas polowania
Naganka Naprzód
Rozładuj broń
Zakaz strzału w miot
Sygnały łowieckie możemy ogólnie podzielić na sygnały informacyjne
i obrzędowo-uroczyste.
Pierwsze z nich nadal wypełniają rolę przekaźnika praktycznych informacji między uczestnikami polowania. Kolejne podkreślają uroczysty charakter wydarzenia, bądź sytuacji, jakie zaistniały w trakcie łowów.
Wiele sporów budzi to, których sygnałów należy wysłuchać z odkrytą głową. Ilu myśliwych tyle wersji. Problem ten ilustruje przy okazji ogólnie zły stan polskiej sygnalistyki łowieckiej. Bezwzględnie odkrytej głowy wymagają wszystkie sygnały otrąbienia pokotu i sygnał "Darz Bór".
Trudno wymagać od każdego myśliwego, by grał sygnały łowieckie. Jednak każdy myśliwy, zaopatrzony przez naturę w słuch muzyczny, powinien sygnały rozpoznawać.
